Stanisław Obirek
Biografia
Stanisław Obirek urodził się 21 sierpnia 1956 roku w Tomaszowie Lubelskim. Pochodzi z Narola.
Po maturze w 1975 roku został studentem teatrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, rok później wstąpił do jezuitów. Nowicjat odbywał w Starej Wsi. Wyświęcony na księdza w Neapolu w 1983 roku, profesję zakonną złożył w 1991 roku.
W latach 1978–1980 studiował filozofię na Wydziale Filozoficznym Księży Jezuitów w Krakowie, następnie do 1983 teologię na Papieskim Wydziale Teologicznym w Neapolu, potem zaś, w latach 1983–1985 teologię na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, a w latach 1985–1989 polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim.
W 1994 uzyskał stopień doktora teologii na PAT. Od 1998 jest doktorem habilitowanym nauk humanistycznych w zakresie historii nowożytnej. 19 września 2011 otrzymał nominację profesorską.
Od 2013 jest wykładowcą Uniwersytetu Warszawskiego w Ośrodku Studiów Amerykańskich. Jest stałym współpracownikiem portalu Studio Opinii od chwili jego powstania w 2008. Dla Fundacji Edukacja Przyszłości przygotował w 2017 cykl 15 odcinków programu edukacyjnego Teologia dla młodzieży poświęconych religii dostępnych na YouTube, w 2018 cykl 5 odcinków na temat jezuitów i 4 odcinków na temat Judasza, oraz 5 odcinków o herezji i heretykach. W tym samym cyklu również w 2018 opracował serię 6 pogadanek na temat Radość tworzenia mitów, w których zaproponował nowe podejście do mitu stworzenia.
W latach 1994–1998 rektor Kolegium Księży Jezuitów w Krakowie. Wykładowca jezuickiego uniwersytetu College of the Holy Cross w Worcesterze (historia Europy Środkowej i Wschodniej w 1999) oraz od 2006 profesora na Wydziale Studiów Międzynarodowych i Politologicznych Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1998 kierownik Katedry Historii i Filozofii Kultury oraz dyrektor Centrum Kultury i Dialogu przy Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej Ignatianum.
Jest zaangażowany w dialog z innymi religiami (m.in. zjudaizmem) i zniewierającymi, m.in. jako twórca Centrum Kultury i Dialogu przy Wyższej Szkole Filozoficzno-Pedagogicznej Ignatianum. Jest rzecznikiem dialogu między religiami Wschodu i Zachodu, źródłem inspiracji wymienia Anthony ego de Mello.
W swoich publikacjach i wypowiedziach krytykuje Kościół rzymskokatolicki. Kilkakrotnie z racji takich wypowiedzi był dyscyplinowany przez przełożonych zakonnych. Od 1994 był redaktorem naczelnym kwartalnika Życie Duchowe. Na łamach pisma zainicjował dialog na temat wiary i duchowości ze środowiskiem agnostyckim. W 2002 po wywiadzie dla Przekroju, w którym mówił o obłowalach wiernych do Jana Pawła II, jego zwierzchnik wydał polecenie przedstawiania do kontroli dalszych publikacji. Obirek przestał wtedy także pełnić funkcję prorektora Ignatianum. Nadal prowadził wykłady z antropologii kulturowej. W październiku 2003 jako jedyny duchowny podpisał list otwarty do europejskiej opinii publicznej. W 2005 za krytykę pontyfikatu papieża Jana Pawła II w wywiadzie dla Le Soir został ukarany przez prowincjała z zakonu i prowadzenie wykładów w Ignatianum. W konsekwencji tej decyzji opuścił zakon i stan duchowny.
Odejście z kapłaństwa Jesienią 2005 ogłosił wystąpienie z zakonu i rezygnację z kapłaństwa. Przyczyny tej decyzji wyjaśnił w książce Przed Bogiem, w wywiadzie przeprowadzonej z Obirkiem przez Andrzeja Brzezieckiego i Jarosława Makowskiego. Do tematu wrócił w książce Polak katolik, w której zdiagnozował również polski katolicyzm w kontekście swojej decyzji wstąpienia do zakonu w 1976 i wystąpienia z niego w 2005. W 2020 przyznał, że dodatkowym czynnikiem wpływającym na decyzję był molestowanie seksualne, jakiego dopuścili się na nim dwaj kapłani, w tym ks Stanisław Skorodecki, w czasie jego dzieciństwa.
Życie prywatne. Mąż Shoshany Ronen.